Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Πως να καθαρίσετε τα μπρούτζινα εύκολα και γρήγορα...!

Όσοι έχουν στο σπίτι τους παλιά μπρούτζινα αντικείμενα ξέρουν πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να τα καθαρίσεις και να τα κάνεις να φαίνονται σαν καινούργια...

Και κάπου εδώ την λύση μας την δίνει η Coca Cola... Ναι, ναι καλά διαβάσατε... Το γνωστό σε όλους μας αναψυκτικό θα κάνει τα μπακίρια μας να λάμπουν... Και για του λόγου το αληθές σας παραθέτω και τις παρακάτω φωτογραφίες...


Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να πάρετε μια λεκάνη και να την γεμίσετε με την Coca Cola, να βάλετε τα μπρούτζινα μέσα στην λεκάνη και να τα αφήσετε 2-3 λεπτά... Στη συνέχεια τα τρίβετε με ένα συρματάκι και έχετε το παραπάνω αποτέλεσμα...

Και μετά από αυτό έρχεται το μεγάλο ερώτημα... 
Αλήθεια τι είναι αυτό το πράγμα που πίνουμε;

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Μεθυσμένα Αμοριανά...!

Υλικά:

- 1 κιλό αλεύρι
- 500gr κρασί
- 500gr ελαιόλαδο
- 1 κουταλιά του γλυκού αλάτι
- 4 κουταλιές του γλυκού baking powder
- Γλυκό κουταλιού της αρεσκείας σας

Εκτέλεση:

- Πέρνουμε ένα μπολ και ανακατεύουμε πολύ καλά τα υλικά μας (εκτός από το γλυκό του κουταλιού)...
- Για να δούμε αν η ζύμη μας είναι έτοιμη θα πρέπει να ξεκολλάει από τα χέρια μας και από το μπολ...
- Πέρνουμε ένα ταψί και τοποθετούμε πάνω του λαδόκολλα...
- Πέρνουμε την ζύμη μας και κάνουμε μικρά μπαλάκια και τα βάζουμε στο ταψί...
- Με το δάχτυλό μας κάνουν μια λακκούβα στη μέση και εκεί με ένα κουταλάκι βάζουμε λίγη μαρμελάδα...
- Στη συνέχεια πέρνουμε λίγη ζύμη και κλείνουμε τα μπισκοτάκια μας...
- Τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 20 λεπτά...

Σερβίρισμα:

- Τα πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη άλλα τρώγονται και σκέτα...


Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Αγάπησε τον εαυτό σου, ακόμη κι αν οι άλλοι δε σ’αγαπήσουν ποτέ…!


Για κάποιους η ζωή είναι ένας συνεχόμενος αγώνας να ικανοποιήσουν τους άλλους.
Να μην στενοχωρέσουν τους γύρω. Να αρέσουν σε όλους.
Να μην πεί ποτέ κανένας, κανένα κακό για αυτούς.
Προσπαθούν να γίνουν «όλοι» το σώμα του «ένος».

Πόσο ανέφικτο μπορεί να είναι, όμως, κάτι τέτοιο;
Ο δρόμος της αποδοχής από όλους δεν είναι απλά δύσκολος. Είναι ατελείωτος.
Ανούσιος και χωρίς σκοπό.
Χρειάζεται να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να πουλήσεις τα πιστεύω σου , να πας στην άκρη τις αξίες σου, να πνίξεις τα θέλω σου.
Ο άνθρωπος που θέλει μόνο να γίνεται αποδεκτός είναι στην ουσία ένας άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα.
Το πρόσωπο του δεν έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Μπορεί να πάρει την μορφή οποιουδήποτε.

Αρκεί να αρέσει.

Η «μανία» της αποδοχής ξεκινάει από το ανασφαλές οικογενειακό περιβάλλον. Κορυφώνεται στην εφηβεία. Όταν ο έφηβος, βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού του, για να συναντήσει τους έξω.

Χωρίς να έχει μάθει να αγαπάει τον δικό του εαυτό. Να θέτει τα δικά του όρια.

Όταν η ένταξη στο κοινωνικό σύνολο, στην παρέα ή η αποδοχή από το αντίθετο φύλο μοιάζουν να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Η όμορφη ή ο όμορφος του Σχολείου γίνεται πρότυπο που πρέπει όλοι να μιμηθούν και να μοιάσουν.

Όταν ο ίδιος …..νιώθει πολύ άσχημος και ασήμαντος.

Ο έφηβος που ζει και αναπτύσσεται με την αγωνία της αποδοχής γίνεται ένας προβληματικός ενήλικας. Ένας ενήλικας που δεν επιλέγει σύμφωνα με τον εαυτό του, τους φίλους του, τον σύντροφο του , την δουλειά του , την διασκέδαση του.
Ένας ενήλικας που όσο και να μεγαλώνει η απόσταση με τον εαυτό του μεγαλώνει. Και μάλλον δεν θα τον συναντήσει ποτέ. Θα περιμένει μια ολόκληρη ζωή να τον αγαπήσουν οι άλλοι.

Ενώ ο ίδιος δεν θα έχει αγαπήσει ποτέ τον εαυτό του.

Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι ο κόσμος μας είναι διαφορετικός. Δεν γίνεται όλοι να αρέσουμε σε όλους. Πρέπει να δώσουμε μορφή στο πρόσωπο μας. Υπόσταση στο σώμα μας.
Πότε γελάμε και πότε κλαίμε πραγματικά. Δεν έχει σημασία να αποδέχονται οι άλλοι κάτι ψεύτικο. Ο μανδύας του «χαμογελαστού» και του «ευτυχισμένου» δεν φοριέται πάντα.

Χρειάστηκα χρόνια πολλά για να μπορέσω να πω στον απέναντι μου « δεν θέλω αυτό» ή « θέλω το άλλο». Χρειάστηκα χρόνια πολλά για να μιλήσω σε ανθρώπους για πράγματα που με πονούσαν αλλά δεν τους τα έλεγα για να μην στενοχωρηθούν. Χρειάστηκα χρόνια πολλά για να μάθουν κάποιοι άλλοι πόσο τους αγάπησα. Ήθελα να είμαι για όλους εντάξει. Να μην πει ποτέ κανένας ότι δεν με συμπαθεί.
Είναι διαφορετικό να είσαι «καλός» άνθρωπος από το να είσαι «διαθέσιμος» άνθρωπος.
Ο πρώτος μπορεί πραγματικά να προσφέρει.
Ο δεύτερος δεν υπάρχει καν. Χάνεται μέσα στο πλήθος.
Μέσα στις χιλιάδες μάσκες που προσπαθεί να φορέσει για να αρέσει.

Προσπαθήστε να είστε ο εαυτός σας. Αυτός ο μοναδικός, πολύτιμος εαυτός σας που βρέθηκε σε αυτή τη γη με το δικό του μοναδικό πρόσωπο. Τα χαρακτηριστικά του δικού σας προσώπου είναι αυτά που σε άλλους θα αρέσουν και σε άλλους όχι.
Δε γίνεται αλλιώς.
Αφήστε το πρόσωπο σας επιτέλους να αποκαλυφθεί.
Κοιτάξτε στον καθρέπτη.
Στην αρχή μπορεί και εσείς οι ίδιοι να μην αναγνωρίσετε το είδωλο σας.

Αλήθεια, όμως, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα έπρεπε να έχετε γνωρίσει…


Της Μαρίας Χιώτη
Πηγή κειμένου: http://www.anapnoes.gr


Η γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της διαγράφει και προχωρά...!

Για να πέσεις στα πατώματα, για να παρακαλέσεις, σημαίνει πως σε αυτόν που απεγνωσμένα δίνεις την απέραντη σημασία και αγάπη σου, δεν το αξίζει.
Πάει να πει ότι είσαι υπέρ αρκετή για εκείνον, δείχνει πως δεν μπορεί να σε φτάσει και ότι ξεκάθαρα δεν είναι ο άνθρωπος σου. Κανένας άντρας ο οποίος νοιάζεται πραγματικά δεν θα επέτρεπε να βλέπει μια γυναίκα σε τέτοιο χάλι.
Δεν θα την έφτανε ποτέ στο συγκεκριμένο σημείο γιατί θα της έδινε την προσοχή, την αγάπη, τη σημασία του. Θα τη σεβόταν και θα την είχε πάνω από όλα. Θα ήθελε να της δώσει όλα τα καλά και όχι να της προσφέρει απέραντο πόνο και ανασφάλεια.Όταν εσύ ξεχνάς τον εαυτό σου για να βρεις κάπου τον άλλο που ξέρεις πως δεν ήταν ποτέ εκεί για σένα, όταν επιμένεις και παίρνεις πρωτοβουλίες οι οποίες δείχνουν να πέφτουν στο κενό, όταν εσύ βυθίζεσαι για να έχεις απλά μια κουβέντα από τον άλλο, τότε λυπάμαι, αλλά έχασες τον εαυτό σου.

Για να έχεις καταλήξει σε τέτοια συμπεριφορά, σημαίνει πως ο αποδέκτης βρίσκεται σε ένα δικό του κόσμο. Ότι δεν τον νοιάζει για σένα, ότι δεν ασχολείται. Αν το πάρεις και εγωιστικά, σημαίνει πως ανεβαίνει και «πόντους» με την αξία που του δίνεις. Πάψε να βασανίζεσαι και σκέψου ότι θέλετε διαφορετικά πράγματα. Αλλιώς, το κάθε εμπόδιο θα έβρισκε τη λύση του. Το βλέπεις όμως πως αντί για λύσεις, μεγαλώνει το κενό και τα προβλήματα. Κουράζεται με τα μηνύματα σου, κουράζεται να φτάνουν κοντά του τα νέα που σε αφορούν… Θυμώνει και σε έχει διαγράψει εντελώς. Εσύ όμως εκεί….
Γιατί να θες να κάνεις κάτι τέτοιο στον εαυτό σου…; Αγάπησε σε και θα δεις τι γίνεται τότε…
Όταν είσαι σε νεαρή ηλικία να το δικαιολογήσω. Θες να τα δώσεις όλα για όλα για έναν έρωτα. Όταν όμως έχεις χορτάσει από αυτά δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να επιτρέψει μια γυναίκα στον εαυτό της να βρεθεί ξανά σε τέτοια κατάσταση. Σημαίνει ότι δεν ασχολείσαι με άντρα, αλλά με ένα αντράκι το οποίο απολαμβάνει να σε βλέπει να πέφτεις στα πατώματα για τα μάτια του. Πάει να πει, πως δεν είσαι η γυναίκα που θες να δείχνεις προς τα έξω. Η γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της διαγράφει, προχωρά, διασκεδάζει, βρίσκει τρόπους να περνά καλά και χαίρεται τις επιτυχίες της γιατί ξέρει τι της αξίζει. Δεν παρακαλά για τίποτα και το επιδιώκει, δουλεύει για αυτό μέχρι να πετύχει τους στόχους της. Δεν βολεύεται και δεν αρκείται σε τίποτα λιγότερο από ότι πραγματικά επιθυμεί και θέλει.
Μην δίνεις σε κάνεναν πίστωση χρόνου. Μην δίνεις ποτέ δεύτερες ευκαιρίες. Διέγραφε και προχώρα. Ζήσε τη ζωή σου και προκάλεσε αυτόν που πραγματικά αξίζει να είναι δίπλα σου να βρει τρόπους να σε φτάσει, να σε διεκδικήσει και να σε κερδίσει…
Της Μαρίνας Αβραάμ
Πηγή κειμένου: http://www.newsone.gr

Πόσο αξίζετε;

Κάποτε ένας νέος πήγε σε έναν σοφό άντρα και του είπε:
“Έχω έρθει σε σένα για να με συμβουλεύσεις, καθώς αισθάνομαι, ότι δεν αξίζω τίποτα και θέλω να σκοτώσω τον εαυτό μου. Όλοι μου λένε, ότι είμαι χαζός και αποτυχημένος. Σε παρακαλώ, αφέντη, βοήθησέ με.”
Ο σοφός άντρας έριξε μια ματιά στον νεαρό και του είπε: “Συγχώρεσε με, αλλά είμαι πολύ απασχολημένος αυτή την στιγμή και δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Υπάρχει ένα πολύ επείγον περιστατικό στο οποίο πρέπει να πάω. Αλλά, αν δεχτείς να με βοηθήσεις, θα σου ανταποδώσω την χάρη.”
“Φυσικά αφέντη”, απάντησε ο νεαρός. “Ωραία”, είπε ο σοφός άντρας και έβγαλε από το δάχτυλό του ένα ωραίο δαχτυλίδι με ένα πολύτιμο λίθο πάνω.
“Πάρε το άλογο και πήγαινε στην αγορά. Πάρε το δαχτυλίδι και κάνε ό,τι μπορείς για να το πουλήσεις, γιατί χρειάζομαι τα χρήματα για να ξεπληρώσω ένα χρέος. Προσπάθησε να το πουλήσεις σε καλή τιμή και μην συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από ένα χρυσό νόμισμα. Πήγαινε τώρα και κάνε όσο πιο γρήγορα μπορείς.”
Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Όταν έφτασε στην αγορά, έδειξε το δαχτυλίδι σε αρκετούς εμπόρους, οι οποίοι το εξέτασαν με πολύ μεγάλη προσοχή. Αλλά, μόλις άκουγαν ότι το αντάλλασε μόνο με χρυσό έχαναν τελείως το ενδιαφέρον τους. Κάποιοι από τους εμπόρους γέλαγαν με τον νεαρό και κάποιοι άλλοι τον απέρριπταν αμέσως. Μόνο ένας ηλικιωμένος έμπορος έκανε τον κόπο να του εξηγήσει, ότι το χρυσό ήταν πάρα πολύ για το δαχτυλίδι του και ότι θα μπορούσε να το ανταλλάξει με χαλκό ή στην καλύτερη με ασήμι.
Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο νεαρός αναστατώθηκε και θυμήθηκε την συμβουλή του σοφού να μην δεχτεί τίποτα λιγότερο από χρυσό. Αφού γύρισε όλη την αγορά και δεν βρήκε κανέναν αγοραστή, ανέβηκε απογοητευμένος στο άλογο και πήγε πίσω στον σοφό.
“Αφέντη, δεν μπόρεσα να κάνω αυτό που μου ζήτησες. Στην καλύτερη μου έδιναν δυο ασημένια νομίσματα, αλλά μου είπες να μην συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο από χρυσό. Αλλά μου έλεγαν, ότι το δαχτυλίδι δεν αξίζει τόσο”, είπε ο νεαρός.
“Αυτό είναι το σημαντικό”, είπε ο σοφός. “Πριν πας να πουλήσεις κάτι να μάθεις πόσο αξίζει. Και ποιος ξέρει καλύτερα από έναν κοσμηματοπώλη; Πάρε το δαχτυλίδι και πήγαινε γρήγορα στον κοσμηματοπώλη, αλλά μην του πουλήσεις το δαχτυλίδι ό,τι και αν σου προσφέρει. Έλα κατευθείαν σε εμένα.”
Ο νεαρός πήγε στον κοσμηματοπώλη και αφού εξέτασε το δαχτυλίδι για πολύ ώρα με μεγεθυντικό φακό, είπε στον νεαρό: “Πες στον αφέντη σου, ότι του δίνω 58 χρυσά νομίσματαγια το δαχτυλίδι, αλλά αν μου δώσει λίγο χρόνο ακόμα θα το αγοράσω για 70.”
“70 χρυσά νομίσματα”, αναφώνησε ο νεαρός. Γέλασε, ευχαρίστησε τον κοσμηματοπώλη και πήγε πίσω στον σοφό. Όταν εξιστόρησε στον σοφό αυτά που του είπε ο κοσμηματοπώλης, ο σοφός του είπε: “Να θυμάσαι, ότι είσαι και εσύ σαν το δαχτυλίδι, πολύτιμος και ξεχωριστός. Μόνος ένας ειδικός μπορεί να εκτιμήσει την αξία σου. Γιατί, λοιπόν, χάνεις τον χρόνο σου, τριγυρνώντας στην αγορά και ακούγοντας την γνώμη του κάθε ανόητου εμπόρου;”

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Πότε βάζουμε «ν» και άλλα σημαντικά λάθη στην ελληνική γλώσσα...!


Λέμε «τον Νίκο» ή «το Νίκο»; Είναι σωστό το «όσον αφορά σε»; Πότε το κόμμα είναι αχρείαστο και γιατί καμιά φορά τα «που» και «πως» απαιτούν τόνο; Συγκεντρώνουμε δέκα συνηθισμένες παρεξηγήσεις της ελληνικής γλώσσας που προκαλούν συχνά συντακτικά και γραμματικά λάθη, και βρίσκουμε ποια είναι η σωστή τους χρήση σε κάθε περίπτωση.

*Πότε βάζουμε τελικό «ν»;

Γιατί γράφουμε «τον κήπο» αλλά «το γαμπρό»; Όταν το «τον» ή το «την» είναι άρθρο (και όχι αντωνυμία – π.χ. τον μισώ – οπότε παίρνει πάντα τελικό «ν»), παίρνει «ν» εφόσον η λέξη που ακολουθεί ξεκινά από φωνήεν ή από τα εξής σύμφωνα: κ, π, τ, ξ, ψ και μπ, ντ, γκ, τσ, τζ. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις δεν παίρνει «ν». Παρ’ όλα αυτά, γλωσσολόγοι, όπως ο καθηγητής Τσοπανάκης, προτείνουν το αρσενικό άρθρο «τον» να γράφεται πάντα με «ν» ώστε να ξεχωρίζει από το ουδέτερο «το».

*Πότε βάζουμε κόμμα πριν από αναφορική πρόταση;

Πώς αλλάζει το νόημα με ένα κόμμα πριν από αναφορική πρόταση; Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση «Δεν έφαγαν τα φρούτα που ήταν σάπια». Έτσι, χωρίς κόμμα, εννοεί πως από όλα τα φρούτα που υπήρχαν, δεν έφαγαν αυτά τα οποία ήταν σάπια. Τώρα, αν γράψουμε «Δεν έφαγαν τα φρούτα, που ήταν σάπια», εννοούμε πως όλα τα φρούτα ήταν σάπια. Στην πρώτη περίπτωση, η αναφορική πρόταση προσδιορίζει άμεσα το υποκείμενο, ενώ στην δεύτερη όχι.

*Πότε παίρνουν τόνο το «που» και το «πως»;
Τα «που» και «πως» τονίζονται όταν είναι ερωτηματικά, ακόμη κι αν βρίσκονται σε πλάγια πρόταση – π.χ. «Πού πας;» ή «Πες μου πώς σε λένε». Επίσης, τονίζονται στις εκφράσεις «πού και πού», «αραιά και πού», «πώς και πώς». Όταν δεν τονίζονται, είναι αναφορικά, δηλαδή το «που» σημαίνει «ο οποίος» και το «πως» σημαίνει «ότι» (π.χ. «εκείνος που φταίει» ή «πες μου πως είναι αλήθεια»).
*Παίρνουν τόνο οι αντωνυμίες «μου, σου, του»;
Στους αδύνατους τύπους των αντωνυμιών όπως οι παραπάνω, προστίθεται τόνος όταν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτούν ως εγκλιτικές. Δηλαδή θα γράψουμε «Η φίλη μου είπε» όταν εννοούμε «η δική μου φίλη είπε», ενώ θα γράψουμε «Η φίλη μού είπε» όταν εννοούμε «η φίλη είπε σε εμένα».
*Πότε λέμε «τριάμισι» και πότε «τρεισήμισι»;
Όλα εξαρτώνται από το όνομα που συνοδεύουν τα συγκεκριμένα αριθμητικά. Όταν είναι ουδέτερο, θα πούμε τριάμισι (π.χ. τριάμισι φρούτα και όχι τρεισήμισι φρούτα), ενώ στις άλλες περιπτώσεις θα πούμε τρεισήμισι (π.χ. τρεισήμισι σοκολάτες).
*Πότε το «ότι» γράφεται «ό,τι»;
Ένας εύκολος τρόπος να θυμάστε πότε πρόκειται για «ό,τι» είναι να μπορείτε νοητά να το αντικαταστήσετε με τη λέξη «οτιδήποτε» ή τη φράση «αυτό το οποίο». Σε διαφορετική περίπτωση, το ότι είναι ειδικό και σημαίνει «πως». Στην πρώτη περίπτωση λοιπόν λέμε «Πες μου ό,τι θέλεις» (δηλαδή οτιδήποτε θέλεις/αυτό το οποίο θέλεις) και στη δεύτερη περίπτωση «Πες μου ότι θέλεις» (δηλαδή πες μου πως θέλεις).
*Πότε λέμε «επέλεξε» και πότε «επίλεξε»;
Στην προστακτική, δεν χρησιμοποιούμε χρονική αύξηση (το «ε» πριν το ρήμα ή μετά την πρόθεση). Έτσι, για παράδειγμα, η λέξη «επέλεξε» είναι γ’ πρόσωπο του Αορίστου ενώ η λέξη «επίλεξε» είναι β’ πρόσωπο Προστακτικής. Άλλα παραδείγματα σωστής προστακτικής είναι τα «παράγγειλέ μου» (και όχι παρήγγειλε μου), «υπόκυψε» (και όχι υπέκυψε), «κατάπληξέ τους» (και όχι κατέπληξέ τους).

*Κατ’ αρχήν ή κατ’ αρχάς;
Το «κατ’ αρχήν» σημαίνει «στα βασικά σημεία», όπως για παράδειγμα όταν μιλάμε για ένα νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ως προς την ουσία του, τις βασικές αρχές του. Επίσης, σημαίνει «για λόγους αρχής». Αντίθετα, το «κατ’ αρχάς» είναι αυτό που θα πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν εννοούμε «στην αρχή, αρχικά».
*Λέμε «όλους όσους» ή «όλους όσοι»;
Το σωστό είναι «χαιρετώ όλους όσοι ήρθαν» και όχι «χαιρετώ όλους όσους ήρθαν» γιατί το «όσοι» είναι υποκείμενο στο ρήμα που ακολουθεί. Ωστόσο, θα πούμε «όλους όσους» όταν αντί για υποκείμενο είναι αντικείμενο (π.χ. στην πρόταση «χαιρετώ όλους όσους ξέρω»).
*Όσον αφορά κάτι ή σε κάτι;
Είναι τελικά εμπρόθετη ή απρόθετη η σύνταξη του ρήματος «αφορώ»; Η αρχική σύνταξη του ρήματος, όταν αυτό σήμαινε «αποσκοπώ, αναφέρομαι σε κάτι» και με αυτή τη σημασία χρειάζεται πρόθεση (π.χ. «το θέμα αυτό αφορά στην εκπαιδευτική πολιτική»). Ωστόσο, πλέον είναι συχνότερη η χρήση του ρήματος «αφορώ» με την σημασία του «ενδιαφέρω», οπότε και δεν χρειάζεται πρόθεση («αυτό δεν σε αφορά» και όχι «αυτό δεν αφορά σε εσένα»). Γενικότερα, στον ανεπίσημο προφορικό λόγο έχει επικρατήσει η απρόθετη σύνταξη, αλλά ο καθηγητής γλωσσολογίας κ. Μπαμπινιώτης αναφέρει πως «είναι ορθότερη η σύνταξη «αφορώ σ» (πβ αποβλέπω, αποσκοπώ σε).
Πηγή: www.in2life.gr


Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Οι γιαγιάδες μας θα είναι πάντα εδώ ακόμα κι αν φύγουν...!

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ να κλέψω το γλυκό μέσα απ ‘το βάζο κι εσύ όλο νόημα και ένα πονηρό χαμόγελο να με κοιτάς, γνέφοντας μου σαν μια μικρή υπόσχεση πως θα μου βάλεις όσο θέλω, αλλά και λίγο παραπάνω, αρκεί να μην κάνω καμία ζαβολιά.
Φυλάω τσίλιες μη μας δει η μαμά κι εσύ γεμίζεις το κρυστάλλινο πιατάκι με μπόλικο γλυκό βύσσινο απ ‘τα χεράκια σου. Είναι που τόσο μου άρεσε και μ’ αρέσει ακόμα κι ας μη μπορείς να μου το φτιάξεις πια η ίδια.
Η αίσθηση, η μυρωδιά, η γεύση, όλα έχουν μείνει. Αναμνήσεις απ’ το σπίτι να μοσχοβολάει κάθε φορά κι εγώ γυρνώντας απ’ το σχολείο σαν σίφουνας να μπαίνω μέσα και να βροντοφωνάζω «Θα φάμε γλυκό μετά το μεσημεριανό! Γιούπι! Σ ‘αγαπάω γιαγιά!».
Γιαγιάδες παντός τύπου, αξία ανεκτίμητη. Σε πιάνουν απ’ το μικροσκοπικό σου χεράκι και σε ταξιδεύουν σε αυλές να σου δείξουν τις κοτούλες και τ’ άλλα ζωάκια της φάρμας κάτι καλοκαίρια στο χωριό. Σου λένε παραμύθια και σε νανουρίζουν κι εσύ πάντοτε ζητάς κι άλλο γιατί ποτέ δεν κοιμάσαι και περιμένεις μιαν ακόμα ιστορία.
Σε μπουκώνουν στο φαί γιατί «Αν δε φας όλο σου το φαγητό, μετά παγωτό δεν έχει!» και σου πλέκουν ζιπουνάκια με λουλούδια χρωματιστά, μην πουντιάσεις κι αρρωστήσεις. Αλλά ακόμα κι όταν συμβαίνει αυτό, γιατί είσαι παιδί, η ζεστή σουπίτσα απ’ τα ροζιασμένα της χέρια σε περιμένει στο τραπέζι, σωστό γιατρικό και βάλσαμο.
Και τα χρόνια περνούν κι εσύ μεγαλώνεις και μεγαλώνει κι εκείνη κι ο κύκλος της ζωής πάντοτε σου υπενθυμίζει σκληρά πως ο χρόνος δεν είναι με το μέρος κανενός. Τη βλέπεις να γερνάει μέρα με τη μέρα, πολλές φορές απότομα και κάπως άδικα.
Όμως είναι εκεί πάντα και για τα πάντα. Μπορεί να μην είναι τόσο «ενεργή», ωστόσο θα σου κόψει ένα μήλο που είναι το αγαπημένο σου και θα στο φέρει η ίδια στο δωμάτιο κι ας πονάνε τα πόδια και η μέση της.
Θα σε ρωτήσει όλο στοργή κι ενδιαφέρον πώς ήταν η μέρα σου, το βράδυ που γυρνάς αργά στο σπίτι –εννοείται δε θα έχει κλείσει μάτι μέχρι τότε– και θα περιμένει όλο ανυπομονησία να της την περιγράψεις κι ας μην ακούει τόσο καλά πια. Μόνο όταν συμβεί αυτό θα κοιμηθεί ήρεμη.
Ακόμα και τώρα θα σε συμβουλέψει «Να προσέχεις στο δρόμο, υπάρχουν επικίνδυνοι. Τα βλέπω εγώ στις ειδήσεις τι γίνεται! Να βρεις ένα καλό παιδί να σε φροντίζει και να σ’ αγαπάει. Να ‘ναι μορφωμένος και σοβαρός και να μην έχει πολλά μούσια, να ‘χει πρόσωπο καθαρό!» Γελάς εσύ κάθε φορά με όλα αυτά και λες τα δικά σου, όμως η γιαγιά ξέρει. Και ξέρεις ότι ξέρει, γιατί κι εσύ κατά βάθος αυτό θες. Συν τα μούσια!
Παρόλο που πλέον εκείνη έχει ανάγκη την απόλυτη προσοχή σου –μην πέσει, μη χτυπήσει, μην ξεχάσει να πάρει τα χάπια της– οι ρόλοι δεν έχουν αντιστραφεί κι αυτό δε θα γίνει ποτέ, γιατί πάντα θα είσαι το μικρό της, το μπιμπελό της, η ζωή της.
«Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί». Εμ, τι νομίζετε τζάμπα βγαίνουν οι λαϊκές ρήσεις; Σε είδε να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, ήταν εκεί σε κάθε στιγμή, στο πρώτο σου δόντι, τα κλάματα, τα χτυπήματα, τα γενέθλια και τις χαρές σου όλες και κάθε Χριστούγεννα πάντοτε σου έπαιρνε τα καλύτερα δώρα και σου έφτιαχνε το αγαπημένο σου φαγητό.
Ύστερα σε είδε να περνάς στο Πανεπιστήμιο κι όλο υπερηφάνεια και καμάρι έλεγε στις φίλες της «Ναι ναι, πέρασε το παιδί! Θα γίνει δημοσιογράφος!». Βέβαια στην αποφοίτηση σου δεν κατάφερε να έρθει. Απόλαυσε τις φωτογραφίες πολύ όμως και το φόρεμα στο έραψε η ίδια. Πόσο θα ήθελε να είναι εκεί…
Γιαγιάδες ενωμένες, ποτέ νικημένες. Σου στέκονται σα μάνες και δε φεύγουν στιγμή, κι ας ξέρεις πως θα φύγουν γρήγορα ή αργά, γιατί έτσι επιβάλλουν οι νόμοι της φύσης, γιατί έτσι είναι η ζωή.
Πάντα έχουν μια καλή ιστορία να μοιραστούν, μια συμβουλή να δώσουν κι ένα φιλί στο μέτωπο όλο αγάπη να σου χαρίσουν, αφού σκύψεις αρκετά πια για να τις φτάσεις. Αγαπούν δίχως όρια, το εκφράζουν με κάθε τρόπο. Πολλές απ’ αυτές δυσκολεύονται να μιλήσουν ξέρετε, όμως κατάκοιτες έστω στο κρεβάτι θα σου σφίξουν το χέρι και θα σε κοιτάξουν βαθιά με τα ρυτιδιασμένα, όμως πάντοτε καθάρια μάτια τους και θα στο φωνάξουν «Είμαι εδώ. Για σένα. Δε σ ‘άφησα ποτέ. Μη μ’ αφήσεις!»
Επίσης, πολλές από αυτές δεν είναι πια εδώ και ταυτόχρονα ποτέ δε σταμάτησαν να είναι. Τις βλέπεις ακόμα στην κουζίνα να σου μαγειρεύουν, να σε νταντεύουν και γλυκά να σε κοιτούν κι εκείνες σε χαζεύουν από ψηλά και σε καμαρώνουν.
Να τις αγαπάτε τις γιαγιάδες σας παιδιά και να τις προσέχετε όσο τις έχετε. Αν η μάνα, είναι μάνα μια φορά, η γιαγιά είναι όντως δύο. Και αν πια δεν είναι, το γλυκό βύσσινο υπάρχει ακόμα εκεί να τη θυμίζει και να σας κάνει να τη ζείτε ξανά. Για πάντα.
Πηγή κειμένου: http://www.pillowfights.gr

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Τα All Star ξεπέρασαν τα 100 χρόνια ιστορίας και ακόμη είναι στη μόδα. Ποιος αθλητής τα πρωτοφόρεσε και πως καθιερώθηκαν;

Τα Converse All Stars, τα αγαπημένα «σταράκια» μπορεί να κλείνουν εκατό χρόνια παρουσίας αλλά συνεχίζουν να είναι στη μόδα. Φοριούνται από γυναίκες και άνδρες, από παιδιά και μεγάλους, από διάσημους και άσημους. Είναι τα πλέον διαχρονικά παπούτσια και το ερώτημα είναι γιατί;

Η ιστορία των παπουτσιών
Ο Μάρκις Μιλς Κόνβερς ίδρυσε την εταιρία το 1908 στην Μασαχουσέτη. Το 1907 αποφασίστηκε να παράγουν τα παπούτσια Converse All Star. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο μπασκετμπολίστας Τσακ Τέιλορ συνεργάστηκε με την εταιρία και τα υπέγραψε με το όνομά του. Λέγεται πως η απόφασή του προέκυψε όταν μια μέρα πήγε στο γραφείο πωλήσεων της Converse και έκανε παράπονα για πόνους στα πόδια. Τους πρότεινε να φτιάξουν παπούτσια για μπάσκετ, του αθλήματος που είχε ανακαλυφθεί λίγα χρόνια νωρίτερα.
Έτισ τα All Star συνδέθηκαν με τους αθλητές και όταν το 1936 το μπάσκετ έγινε Ολυμπιακό άθλημα, τα παπούτσια προβλήθηκαν παγκοσμίως, φυσικά στο μέτρο της εποχής, καθώς το μπάσκετ δεν ήταν τόσο διαδεδομένο και το μάρκετινγκ δεν είχε τόσα πολλά εργαλεία.
Στην Ελλάδα για παράδειγμα, για πολλά χρόνια ακόμη, οι αθλητές του στίβου στα σχολικά  πρωταθλήματα, αγωνίζονταν ξυπόλητοι.
Στην Αμερική όμως στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 τα All Star, άρχισαν να φοριούνται από ροκ καλλιτέχνες. Για πολλά χρόνια ήταν τα αγαπημένα παπούτσια για τους ροκάδες και τα ανήσυχα πνεύματα. Η μόδα αντι να περάσει έμεινε και οι νέες γενιές ακολούθησαν το παράδειγμα των παλιότερων.
Οι μαυρίλες και τα γδαρσίματα συμπλήρωναν το στυλ. Οι Ramones, ο Κερτ Κομπέιν, οι Guns NRoses, μέχρι και οι πολλοί νεότεροι Green Day φορούσαν All Star και τα διατηρούσαν στη μόδα για δεκαετίες. Το 1997 η εταιρία δήλωσε πως είχε πουλήσει παραπάνω από 550 εκατομμύρια ζευγάρια μέσα σε ένα χρόνο. Παρόλο που το 2003 η εταιρία αγοράστηκε από την Nike, η οποία έκανε μικρές αλλαγές για να γίνουν πιο άνετα, τα All Star δε έχασαν το κοινό τους. Αντιθέτως, φοριούνται από όλους, ροκάδες και μη.
Είναι και θα είναι πάντα στη μόδα
Είναι καλά για το πόδι;Τα All Star Converse θεωρούνται διαχρονικά. Φοριούνται από όλους ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου. Το μυστικό είναι η απλότητά τους. Ταιριάζουν με τα πάντα. Μπορούν να συνδυαστούν με οποιοδήποτε στυλ, σε κάθε περίσταση, ακόμα και με φορέματα για τις γυναίκες και κουστούμια για τους άνδρες. Η τιμή δεν είναι απαγορευτική και προσαρμόζονται σε κάθε εποχή.

Σίγουρα κανένας μπασκετμπολίστας δεν θα τολμούσε  να κάνει ούτε προθέρμανση με τα σταράκια, που είναι εντελώς ακατάλληλα για άθληση και θα μπορούσαν να προκαλέσουν ζημιά στα πόδια του. Στην καθημερινότητα η χρήση εξαρτάται από το πόδι και τα κιλά του καθενός που θα κρίνει τι είναι καλύτερο για αυτόν. Οι ορθοπεδικοί επιμένουν ότι το παπούτσι είναι σημαντικό για τη μέση και την υγεία των ποδιών. Τα Converse όμως είναι πάντα στην επικαιρότητα.
Μεγάλοι οίκοι μόδας σε Ηνωμένες Πολιτείες και Αγγλία έχουν χρησιμοποιήσει τα παπούτσια στις πασαρέλες τους και ανταγωνίστηκαν ευθέως τα τακούνια. Προφανώς  σταδιακά όλοι τα βαριούνται αλλά ειναι σαν τις παιδικές αναμνήσεις. Κάποια στιγμή γυρίζεις σε αυτές.

Η βροχή του Αυγούστου...!

Στη διάρκεια των δύο πρώτων εβδομάδων του Αυγούστου, όταν οι περισσότεροι από ‘μας βρίσκονται στο μέρος όπου περνάνε τις καλοκαιρινές τους διακοπές, θα έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε εύκολα ένα από τα υπέροχα θεάματα που προσφέρει απλόχερα ο νυχτερινός ουρανός. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα πλούσια βροχή διαττόντων που εμφανίζεται απαρέγκλιτα κάθε χρόνο την περίοδο αυτή με την μέγιστη έξαρσή της τις πρωινές ώρες της 13ης Αυγούστου. Ιδιαίτερα φέτος το θέαμα αυτό υπόσχεται να είναι αρκετά έντονο με την εμφάνιση 75-150 μετεώρων κάθε ώρα. Η βροχή αυτή ονομάζεται «Βροχή των Περσίδων» επειδή τα μετέωρα αυτά φαίνονται ότι προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Περσέα, κοντά στο άστρο ήτα Περσέα, και οφείλονται στα σωματίδια της σκόνης που αφήνει πίσω του ο κομήτης Σουίφτ-Τατλ.
Κατά τη διέλευσή τους από τη Γη οι κομήτες αφήνουν πίσω τους διάφορα μικρά σωματίδια σκόνης τα οποία είναι σχετικά μαζεμένα σε ομάδες που τέμνουν πολλές φορές την τροχιά της Γης. Όταν η Γη κατά την περιφορά της γύρω από τον Ήλιο συναντάει μια τέτοια ομάδα σωματιδίων συγκρούεται μαζί τους και τότε αυτά εισέρχονται στην ατμόσφαιρά μας με ρυθμό μερικών δεκάδων αντικειμένων την ώρα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και ιδιαίτερα μετά από κάποια πρόσφατη διέλευση ενός κομήτη ο ρυθμός αυτός μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα χίλια μετέωρα την ώρα.


Στην περίπτωση λοιπόν της Βροχής των Περσίδων συμβαίνει το εξής: καθώς η Γη μας περιφέρεται στην τροχιά της γύρω από τον Ήλιο, συναντάει κάθε Αύγουστο το σύννεφο των σωματιδίων του κομήτη Σουίφτ-Τατλ. Έτσι καθώς η Γη μας τρέχει με 108.000 χιλιόμετρα την ώρα, πέφτει ακάθεκτη πάνω στο σύννεφο των σωματιδίων. Τα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια, με βάρος ενός γραμμαρίου, χτυπάνε τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς μας σε ύψος 100 περίπου χιλιομέτρων και αναφλέγονται. Η ανάφλεξη αυτή ιονίζει τα γύρω στρώματα της ατμόσφαιρας, σχηματίζοντας έτσι μια φωτεινή σφαίρα 2 έως 3 μέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 έως 60 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αυτή τη φωτεινή σφαίρα, λοιπόν, βλέπουμε από τη Γη, και ονομάζουμε διάττοντα, μετέωρο, ή «πεφταστέρι».
Η τελευταία φορά που ο κομήτης των Περσίδων πέρασε από τη γειτονιά της Γης ήταν τον Δεκέμβριο του 1992. Γι’ αυτό πολλοί αστρονόμοι υπολόγισαν ότι η Βροχή των Περσίδων το καλοκαίρι του 1993 θα ήταν ιδιαίτερα θεαματική. Και πράγματι, τον Αύγουστο του 1993 τις πρωινές ώρες της 12ης Αυγούστου καταμετρήθηκαν πάνω από 500 μετέωρα την ώρα. Δεν επρόκειτο όμως για μια «καταιγίδα μετεώρων» που συμβαίνει συνήθως στην περίπτωση ενός άλλου κομήτη που ονομάζεται «Τεμπλ-Τατλ». Ο κομήτης αυτός συμπληρώνει μια πλήρη τροχιά κάθε 33 περίπου χρόνια, ενώ η τελευταία του επίσκεψη (το περιήλιο) στην περιοχή μας έγινε τον Φεβρουάριο του 1998. Γι’ αυτό πολλοί θεωρούν ότι η Βροχή των Λεοντιδών στις 17 Νοεμβρίου 2002 θα είναι ιδιαίτερα θεαματική όπως και οι περίφημες προηγούμενες επισκέψεις του κομήτη (1833, 1866, 1900,1966) που δημιούργησαν μια πραγματική καταιγίδα μετεώρων.


Στη διάρκεια μιας τέτοιας καταιγίδας, μέχρι και 700.000 περίπου μετέωρα εμφανίζονται κάθε ώρα, όπως συνέβη άλλωστε και το 1966 όταν επί 20 συνεχή λεπτά καταμετρήθηκαν 200 διάττοντες το δευτερόλεπτο που εμφανίστηκαν σαν μια πραγματική φιέστα κοσμικών πυροτεχνημάτων. Η συμπεριφορά όμως των σωματιδίων αυτών είναι ιδιαίτερα απρόβλεπτη λόγω των διαταραχών που υφίστανται από τις βαρυτικές δυνάμεις των πλανητών. Αυτό συνέβη άλλωστε και τον Αύγουστο του 1993, όταν αντί για την αναμενόμενη καταιγίδα της Βροχής των Περσίδων, αυτό που είδαμε στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά μια απλά θεαματική βροχή διαττόντων με 200-500 «πεφταστέρια» την ώρα.
Η μεγαλύτερη «Καταιγίδα Διαττόντων» που παρατηρήθηκε ποτέ ήταν η «Καταιγίδα των Λεοντιδών» στις 12 προς 13 Νοεμβρίου του 1833 όταν τα μετέωρα έμοιαζαν με πυροτεχνήματα από μια ροή δεκάδων μετεώρων κάθε δευτερόλεπτο που διήρκεσε επί ώρες. Ένας ιστορικός μάλιστα το 1878 την θεώρησε ως ένα από τα 100 πιο σημαντικά γεγονότα του αιώνα. Πολλές ξυλογραφίες έχουν απεικονίσει το γεγονός με μεγάλη επιτυχία. Αρκετοί μάλιστα κοινωνιολόγοι αποδίδουν στο ουράνιο αυτό φαινόμενο την εξάπλωση της θρησκομανίας που επηρέασε τα επόμενα χρόνια την όλη κοινωνική εξέλιξη και τον σύγχρονο χαρακτήρα των ΗΠΑ.
Μία παρόμοια καταιγίδα είχε παρατηρηθεί 35 χρόνια νωρίτερα (1799) από τον Πρώσο επιστήμονα Αλεξάντερ φον Χούμπολντ που βρίσκονταν στην Βενεζουέλα. Σύμφωνα με την περιγραφή του ολόκληρος σχεδόν ο ουρανός καλύφτηκε από φωτεινά μετέωρα που απείχαν μεταξύ τους όσο το διπλάσιο μέγεθος της Πανσελήνου. Σύμφωνα μάλιστα με τις αφηγήσεις των Νοτιαμερικανών ιθαγενών το ίδιο φαινόμενο είχε παρατηρηθεί και το 1766. Άλλες προηγούμενες αναφορές για τους Λεοντιδείς εντοπίστηκαν το 1863 από τον Χιούμπερτ Νιούτον, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Γέηλ, με ενδείξεις για ιδιαίτερα μεγάλες καταιγίδες διαττόντων τα έτη 902, 934, 967, 1037, 1202, 1366, και 1533 μ.Χ.
Η εμφάνιση των Λεοντιδών το 1866 έφτασε τους 5.000 διάττοντες την ώρα ενώ το 1867 ο ρυθμός έπεσε στους 1.000 την ώρα. Αντίθετα το 1899 η βροχή των Λεοντιδών ήταν απογοητευτική, όταν ξαφνικά τον επόμενο χρόνο (15-16 Νοεμβρίου 1900) ο ρυθμός ανέβηκε και πάλι στους 1.000 διάττοντες την ώρα. Τα επόμενα χρόνια χάθηκαν τα ίχνη του κομήτη Τεμπλ-Τάτλ και θεωρήθηκε ότι είχε μάλλον διαλυθεί μέχρις ότου ξαναανακαλύφτηκε και πάλι το 1965 όταν προσπέρασε τη τροχιά της Γης σε απόσταση λίγο μεγαλύτερη απ’ αυτήν της Σελήνης. Ένα χρόνο αργότερα στις 17 Νοεμβρίου 1966 στις κεντρικές και δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες δεκάδες χιλιάδες διάττοντες στόλισαν και πάλι τον νυχτερινό ουρανό για είκοσι τουλάχιστον λεπτά με ρυθμό 200.000 (55 το δευτερόλεπτο) έως 1.000.000 (280 το δευτερόλεπτο) διαττόντων κάθε ώρα.


Μία προσεκτική ανάλυση το 1994 υπολόγισε ότι ο πραγματικός ρυθμός διαττόντων το 1966 δεν υπερέβη τους 15.000 διάττοντες την ώρα (5 το δευτερόλεπτο) οι οποίοι όμως συγκρούονταν με τα ανώτερα στρώματα της γήινης ατμόσφαιρας με ταχύτητα 71 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο (255.000 χιλιόμετρα την ώρα). Το πάχος της ροής των σωματιδίων που έχει αφήσει πίσω του ο κομήτης υπολογίζεται ότι φτάνει τα 35.000 χιλιόμετρα. Παρ’ όλα αυτά οι παλαιότερες παρατηρήσεις της Βροχής των Λεοντιδών δεν μας επιτρέπει να κάνουμε επακριβείς προβλέψεις.
Κάθε ημέρα που περνάει άλλωστε πάνω από 20 τόνοι λεπτής σκόνης πέφτει πάνω στην επιφάνεια της Γης χωρίς καν να το καταλάβουμε. Υπολογίζεται ότι 1.000 περίπου από τους διαστημικούς αυτούς επιδρομείς είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να αντέξουν το ταξίδι μέσα από την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας κάθε χρόνο και φτάνουν στην επιφάνεια της Γης ως μετεωρίτες. Επειδή όμως τα 2/3 του πλανήτη μας είναι καλυμμένα με νερό οι πτώσεις αυτές σπάνια γίνονται αντιληπτές.
Οι μικρές πάντως αναλαμπές που βλέπουμε κάθε βράδυ στον ουρανό και τις οποίες ο λαός αποκαλεί «πεφταστέρια» δεν είναι παρά μικρά σωματίδια ύλης τα οποία αναφλέγονται από την τριβή τους στην ατμόσφαιρα της Γης. Στον διαπλανητικό χώρο υπάρχουν τρισεκατομμύρια τέτοια υπολείμματα υλικών που προέρχονται από διάφορες πηγές. Μερικά είναι απομεινάρια από την εποχή που γεννήθηκε το ηλιακό μας σύστημα, ενώ άλλα προέρχονται από τις συγκρούσεις των διαφόρων μεγαλύτερων αντικειμένων όπως είναι οι αστεροειδείς, ενώ ένας πάρα πολύ μικρός αριθμός μετεωριτών είναι σεληνιακής ή και αρειανής προέλευσης.
Η αρχική σύνδεση των διαφόρων ετήσιων βροχών διαττόντων με τους κομήτες βασίστηκε στην παρατήρηση της συμπεριφοράς του Κομήτη Μπιέλλα που ανακαλύφτηκε το 1826. Όταν ο κομήτης αυτός επέστρεψε το 1845 διαχωρίστηκε σε δύο κομμάτια που επέστρεψαν και πάλι το 1851, αν και από τότε δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ. Τον Νοέμβριο όμως του 1872, σε μία καταπληκτική εμφάνιση μιας «καταιγίδας διαττόντων» μετρήθηκαν εκατό περίπου διάττοντες κάθε λεπτό και επί μία ολόκληρη ώρα. Οι διάττοντες αυτοί εκπέμπονταν από το σημείο του ουρανού από το οποίο αναμενόταν να εμφανιστεί ο κομήτης Μπιέλλα τον ίδιο εκείνο μήνα. Έτσι το φαινόμενο αυτό επιβεβαίωσε την υποψία των επιστημόνων που συνδύαζαν τις βροχές διαττόντων με τους κομήτες.
Η ονοματολογία πάντως που χρησιμοποιούμε για τα μικρά αυτά αντικείμενα εξαρτάται από την ακριβή θέση τους στο διάστημα. Τα διάφορα μικρά τεμάχια, με διάμετρο σωματιδίου σκόνης και μέχρι μερικά μέτρα, που περιφέρονται στο διαπλανητικό διάστημα, ονομάζονται μετεωροειδή. 'Όταν αυτά τα αντικείμενα εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης, σχηματίζουν, λόγω της τριβής τους, μια λαμπερή ουρά. 'Όσα από αυτά εξαερώνονται, ονομάζονται μετέωρα, ενώ τα μεγαλύτερα απ' αυτά, που καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι την επιφάνεια της Γης, σχηματίζοντας μικρούς ή μεγάλους κρατήρες, ονομάζονται μετεωρίτες.
Όταν οι μετεωρίτες εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα οι ταχύτητές τους κυμαίνονται από 36.000 έως και 250.000 χιλιόμετρα την ώρα. Στη συνέχεια επιβραδύνονται και η ταχύτητά τους μειώνεται σε μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα την ώρα, για να καταλήξουν στην επιφάνεια της Γης με ένα χαρακτηριστικό σάλπισμα. Εν τούτοις, τα πολύ μεγάλα κομμάτια επιβραδύνονται ελάχιστα και γι' αυτό δημιουργούν κρατήρες. Τα πετρώδη, φυσικά, μετεωροειδή, με διάμετρο μέχρι 10 μέτρα, εκρήγνυνται στη διάρκεια της πτώσης τους μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα πριν φτάσουν στην επιφάνεια της Γης, αν και η ενέργεια που εκλύεται είναι ίση με την έκρηξη πέντε ατομικών βομβών τύπου Χιροσίμα. Μία παρόμοια έκρηξη παρατηρήθηκε πάνω από τον Καναδά στις αρχές του 2000 όπου ένας μετεωρίτης διαλύθηκε αφήνοντας πίσω του ένα σύννεφο σκόνης το οποίο ήταν ορατό επί αρκετές ώρες. Τα κομμάτια, όμως, των σιδηρούχων μετεωριτών, πολλές φορές φτάνουν μέχρι τη Γη.
Η πρώτη καταγραμμένη πτώση μετεωρίτη στην Ευρώπη περιλαμβάνεται σ’ ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο το οποίο αναφέρεται στην «Πέτρα των Κεραυνών» που έπεσε στην πόλη Εναισχάϊμ της Αλσατίας στις 7 Νοεμβρίου 1492. Ο Λιθομετεωρίτης που διεσώθη από την πτώση είχε βάρος 140 κιλών από τα οποία σήμερα σώζονται μόνο 55. Στις 12 Φεβρουαρίου 1947 μία πτώση ενός σιδηρού μετεωρίτη, με διάμετρο δέκα μέτρων, στην ανατολική Σιβηρία, έσπειρε μια περιοχή δύο περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων με κομμάτια, που συνολικά ζύγιζαν 150 περίπου τόνους, ενώ το μεγαλύτερο που βρέθηκε είχε βάρος 1,741 κιλών. Στην περιοχή αυτή βρέθηκαν 200 περίπου κρατήρες, εκ των οποίων οι 102 είχαν διάμετρο μεγαλύτερη από ένα μέτρο, ενώ ο μεγαλύτερος απ' αυτούς είχε διάμετρο 26,5 μέτρων.


Σε γενικές γραμμές οι μετεωρίτες χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες ανάλογα με τις φυσικές και χημικές τους ιδιότητες. Οι σιδηρούχοι μετεωρίτες ή σιδερίτες αποτελούνται κατά 90% από σίδηρο, 9% νικέλιο και το υπόλοιπο 1% από ίχνη άλλων στοιχείων, και αναγνωρίζονται από την υψηλή τους πυκνότητα και την λιωμένη τους εμφάνιση. Οι πετρώδεις μετεωρίτες ή λιθομετεωρίτες είναι μια άλλη κατηγορία οι οποίοι αποτελούνται από πυριτικά άλατα χαμηλής πυκνότητας. Ενώ τέλος έχουμε τους μετεωρίτες οι οποίοι περιλαμβάνουν μικρά κομμάτια πετρωμάτων μέσα σε σίδηρο.
Η προέλευση των σιδηρούχων μετεωριτών αποκαλύπτεται από ορισμένα σχήματα που εμφανίζουν στην επιφάνειά τους. Γνωρίζουμε ότι όταν μια γυαλισμένη επιφάνεια μετεωριτών χαράζεται από οξύ σχηματίζονται ορισμένα σχήματα που είναι ορατά, αντίθετα από το σίδηρο που βρίσκεται στην Γη και ο οποίος δεν εμφανίζει τέτοιες κρυσταλλικές μορφές μετά από παρόμοια επεξεργασία.

Ένα μίγμα νικελίου και σιδήρου όταν ψύχεται αργά κάτω από χαμηλή πίεση και θερμοκρασία που φτάνει τους 1.300 βαθμούς Κελσίου σχηματίζει μεγάλους κρυστάλλους. Για τον σχηματισμό όμως αυτών των κρυστάλλων είναι απαραίτητο η ψύξη να γίνει σταδιακά, με ρυθμό ενός έως δύο βαθμών κάθε ένα εκατομμύριο χρόνια. Σε έναν όμως χώρο όπως το διάστημα όπου επικρατούν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες τέτοια σταδιακή ψύξη είναι αδύνατη.
Για να εξηγήσουν τους σχηματισμούς αυτούς οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι μετεωρίτες νικελίου-σιδήρου στερεοποιούνται προστατευόμενοι από τις χαμηλές θερμοκρασίες μέσα σε μικρά σώματα με διάμετρο 100 τουλάχιστον χιλιομέτρων. Τέτοια σώματα μπορούν να θερμαίνονται από την ραδιενέργεια ισοτόπων μικρής διάρκειας ζωής που επιτρέπει σε υλικά μεγάλης πυκνότητας να βυθίζονται στο κέντρο τους ενώ τα μικρότερης πυκνότητας παραμένουν στην επιφάνεια.
Ένα τέτοιο σώμα θα καταλήξει να έχει έναν μεταλλικό πυρήνα και ένα “περιτύλιγμα” βραχώδους φλοιού που θα επιτρέψει στα λιωμένα μέταλλα του πυρήνα να στερεοποιηθούν αργά και να σχηματίσουν τα χαρακτηριστικά σχήματα που βλέπουμε στους μετεωρίτες. Έτσι αν αργότερα ένα τέτοιο σώμα συγκρουστεί με κάτι και διαλυθεί τα εξωτερικά του κομμάτια θα σχηματίσουν λιθομετεωρίτες, τα κομμάτια που βρίσκονται λίγο πιο κάτω από τον φλοιό και λίγο πάνω από τον πυρήνα θα σχηματίσουν τους μικτούς πετρώδεις-σιδηρούς μετεωρίτες και τέλος κομμάτια από τον πυρήνα θα σχηματίσουν τους σιδερίτες.
Όλοι όμως αυτοί οι μετεωρίτες δεν είναι το ίδιο με τους διάττοντες και τις βροχές τους, αφού η προέλευσή τους είναι διαφορετική και η πτώση των μετεωριτών απρόσμενη. Αντίθετα η εμφάνιση των διαττόντων είναι αρκετά προβλέψιμη και αναμενόμενη. Παρ’ όλα αυτά από τις 66 περίπου βροχές διαττόντων δέκα μόνο είναι οι πιο σημαντικές, και ιδιαίτερα οι δύο βροχές: των Περσίδων τον Αύγουστο και των Λεοντιδών (τον Νοέμβριο).
Η προϊστορία άλλωστε των Περσίδων είναι μια παμπάλαια ιστορία. Η πρώτη καταγραφή τους έγινε το 36 μ.Χ. από χρονικογράφους στην Κίνα, ενώ αργότερα στην Δύση ονομάστηκαν και «δάκρυα του Αγίου Λαυρεντίου» λόγω της εορτής του στις 10 Αυγούστου. Παρ’ όλα αυτά η επίσημη αναγνώριση ότι οι διάττοντες αυτοί προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Περσέα έγινε το 1835. Τέσσερα χρόνια αργότερα έγιναν και οι πρώτοι υπολογισμοί του ρυθμού πτώσης των Περσίδων που έφτασαν τους 160 ανά ώρα.
Ο Τζιοβάνι Σκιαπαρέλλι (1835-1910) μελέτησε τις τροχιές των διαττόντων του Αυγούστου και απέδειξε ότι έμοιαζαν με την τροχιά του κομήτη Σουίφτ-Τατλ που είχε εντοπιστεί στις 16 Ιουλίου του 1862 από τον Λούις Σουίφτ στην περιοχή του Μαραθώνα της Νέας Υόρκης. Αυτή μάλιστα ήταν και η πρώτη φορά που μια βροχή διαττόντων συνδέθηκε άμεσα με κάποιον δεδομένο κομήτη και επεξηγεί επίσης την αυξημένη εμφάνιση διαττόντων τις χρονιές 1861-1863. Είναι ενδιαφέρον επίσης να αναφέρουμε ότι τον κομήτη αυτόν παρατήρησε επισταμένα και ο τότε διευθυντής του Αστεροσκοπείου Αθηνών Τζούλιους Σμιντ τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου και υπολόγισε την μεταβολή της λαμπρότητάς του.
Στις αρχές του 1990 ο Μπράιαν Μάρσντεν ταυτίζοντας τον κομήτη αυτόν με έναν κομήτη που είχε εντοπιστεί το 1737 υπολόγισε ότι ο Σουίφτ-Τατλ θα μας επισκέπτονταν και πάλι τον Δεκέμβριο του 1992. Κι έτσι έγινε, οπότε και η εμφάνιση των Περσίδων τον Αύγουστο του 1993 ήταν ιδιαίτερα έντονη στις χώρες κυρίως της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου. Η επόμενη πάντως επίσκεψη του κομήτη στη γειτονιά του πλανήτη μας θα αργήσει ακόμη, αφού αναμένεται να προσπεράσει την τροχιά της Γης μας το 2120. Μέχρι τότε όμως οι Περσίδες δεν θα σας απογοητεύσουν καθόλου.
Έτσι από την εξοχή των καλοκαιρινών σας διακοπών, κάθε Αύγουστο, μη ξεχνάτε να κοιτάζετε που και που τον έναστρο ουρανό, όταν μετά την νυχτερινή σας έξοδο, ξαπλωμένοι στην παραλία ή στην αναπαυτική ξαπλώστρα του κήπου σας, ο ουρανός θα σας ανταμείψει με το υπέροχο θέαμα των λαμπερών του άστρων και τις αναλαμπές των δεκάδων διαττόντων που θα τον διασχίζουν από την μια του άκρη στην άλλη. Και παρ’ όλο που η σύγχρονη γνώση δεν μας το επιτρέπει, εν τούτοις όταν δείτε την λαμπερή γραμμή που αφήνει πίσω του κάποιο «πεφταστέρι», μη ξεχάσετε να ακολουθήσετε την άποψη που εκφράζει ο λαός μας, και κάντε μιαν ευχή! Δεν έχετε άλλωστε να χάσετε και τίποτα!

του κ. Διονύση Π. Σιμόπουλου
Επίτιμου Διευθυντή Ευγενιδείου Πλανηταρίου


Τα οφέλη της ρακής στον οργανισμό...!

Όλα, αρχικά, τα λευκά αποστάγματα ονομάζονταν «ρακή» είτε προέρχονταν από την απόσταξη στεμφύλων σταφυλιού ή σύκων ή χαρουπιών ή μαστίχας ή κυδωνιών ή γλυκάνισου ή μάραθου.
Κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, οι Έλληνες μυήθηκαν στην τέχνη παραγωγής του τσίπουρου. Μιας και το κρασί ήταν απαγορευμένο από το Κοράνι έπρεπε να μεταποιηθεί για να τους επιτραπεί η κατανάλωσή του. Καθώς, οι Οθωμανοί δεν είχαν μεγάλη σχέση με την αμπελοκαλλιέργεια, το επάγγελμα σύντομα ελληνοκρατήθηκε και οι Έλληνες ρακιτζήδες, μαζί με τους αρωματοποιούς, αποτέλεσαν μια προνομιούχο κοινωνική τάξη.

Μετά την Μικρασιατική Kαταστροφή, οι ρακιτζήδες πρόσφυγες πια, αναζήτησαν μια νέα ευκαιρία για δουλειά και επιβίωση στον ελλαδικό χώρο κι έτσι η τέχνη τους άρχισε να εξαπλώνεται και στην παλαιά Ελλάδα.
Σήμερα, οι όροι η «ρακή» ή το «ρακί» και «ρακιτζής» δεν χρησιμοποιούνται πια επισήμως, παρόλο που σε πολλά μέρη ο όρος επιζεί, κυρίως, για τα προϊόντα ντόπιας παραγωγής.
Ρακή, τσίπουρο και τσικουδιά είναι ακριβώς το ίδιο πράμα. Τσίπουρο ή τσικουδιά είναι το υγρό που βγαίνει από την απόσταξη των σταφυλιών. Το τσίπουρο μπορεί να αρωματίζεται με μάραθο ή γλυκάνισο. Πολύ καλής ποιότητας τσικουδιά παράγεται, σήμερα, σε πολλά μέρη της Ελλάδας.
Το μυστήριο της απόσταξης της τσικουδιάς…
Οι ρίζες της απόσταξης βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι γινόταν απόσταξη στη Μεσομινωϊκή Περίοδο 1.900 π.Χ.-1700π.Χ. και ο άμβυκας είναι σίγουρα ελληνική εφεύρεση.
Στη σύγχρονη ιστορία ξεκίνησε από το Άγιον Όρος και διαδόθηκε σε όλη την τουρκοκρατούμενη ανατολή. Το 1988, η τσικουδιά παράγεται μόνο από καζανάρηδες που έχουν στην κατοχή τους άμβυκες από την τουρκοκρατία. Τα καζάνια χρησιμοποιούνται από τα τέλη Οκτωβρίου μέχρι τον Ιανουάριο, οπότε όλο το χωριό αποστάζει την τσικουδιά του για όλο τον χρόνο στα λίγα καζάνια του χωριού.

Το παραδοσιακό αλκοολούχο ποτό της Κρήτης είναι η τσικουδιά ή ρακή όπως έχει παραμείνει από την τούρκικη ονομασία της από το 1989.
Η απόσταξη της τσικουδιάς, παραδοσιακά γίνεται σε μεγάλα καζάνια (αποστακτήρες) σε οργανωμένους χώρους, με τραπέζια, πάγκους και νεροχύτη.
Ο άμβυκας κάνει μόνος του τη δουλειά σταγόνα σταγόνα. Κάθε τόσο, ο καζανάρης παίρνει ένα ποτηράκι τσικουδιά, το πετάει μέσα στη φωτιά να δει αν έχει ακόμα οινόπνευμα ή όχι και πότε θα τελειώσει η καζανιά για να βάλει μία άλλη.
Εν τω μεταξύ, μαζεύονται φίλοι και γνωστοί, συμβάλλουν, συμμετέχουν, γίνονται μία ομάδα χωρίς συννενόηση. Γιατί όπου βλέπουν καπνό ξέρουν τι συμβαίνει, ξέρουν πού είναι τα καζάνια και μαζεύονται. Και δεν έρχονται με άδεια χέρια, κουβαλούν πράγματα και στήνεται μια γαστρονομική πανδαισία.
Αυτό είναι το ενδιαφέρον στην απόσταξη της τσικουδιάς και όχι ο άμβυκας, αλλά οι άνθρωποι γύρω από το καζάνι και οι κουβέντες τους στο τραπέζι. Λέγονται τόσο ωραία πράγματα, για τα οικονομικά, τα κοινωνικά και τα φιλικά. Και όλα λύνονται με ένα χαμόγελο.
Και ξαφνικά, έρχεται μία λύρα, έπειτα ένας αυλός και αρχίζουν οι μαντινάδες και μετά τα ριζίτικα…
”Βάλ’ του μία να πιει” Μια μεγάλη αγκαλιά που συνοδεύεται από μία τσικουδιά.

Τα συνοδευτικά της τσικουδιάς
Οφτή πατάτα, χλωρά κουκιά, κεφτέδες, μυζηθροπιτάκια, χοχλιοί, τσακιστές ελιές, μικρές κρητικές ελιές, ντολμαδάκια, ψητά μανιτάρια, βραστοί βολβοί, καυτερές κόκκινες πιπερίτσες, σύγκλινο, καπνιστά λουκάνικα, παστά μεζεδάκια, καπνιστά ψαρικά, αλλά και ξηροί καρποί όλων των ειδων, φιστίκια Κρήτης (αράπικα), αλατισμένα ή ανάλατα, αλλά και σφακιανά παξιμάδια που έχουν γλυκάνισο και άλλα παξιμάδια και κριτσίνια και κουλούρι Θεσσαλονίκης. To παραδοσιακό ποτό της Κρήτης, πάντως πάει παρέα με γευστικούς μεζέδες.
Τα οφέλη της τσικουδιάς στην υγεία
Τα λευκά αποστάγματα, σε μικρές δόσεις, (1-2 ποτηράκια) παρέχουν οφέλη στην υγεία. Το τσίπουρο (χωρίς γλυκάνισο) θεωρείται εξαίρετο χωνευτικό. Επίσης, χάρη στην αλκοόλη που περιέχει, προκαλεί αγγειοδιαστολή και μείωση της πίεσης. Ακόμη, έχει αντιμικροβιακές ιδιότητες, γι’ αυτό, άλλωστε, και χρησιμοποιείται σε πολλά γιατροσόφια για το κρυολόγημα, τον πυρετό και τον πονοκέφαλο. Είναι, επίσης, κατάλληλο ποτό για όσους κάνουν δίαιτα. Τα λευκά αποστάγματα αλλάζουν την ισορροπία των λιπών στο αίμα αυξάνοντας την καρδιοπροστατευτική «καλή» (HDL) χοληστερόλη και μειώνοντας την «κακή» (LDL) χοληστερόλη, ενώ ελαττώνουν και την συγκολλητική ικανότητα των αιμοπεταλίων των μορίων του αίματος που είναι υπεύθυνα για τις θρομβώσεις.
Επίσης, χρησιμοποιείται για εντριβές και καταπλάσματα σε κρύωμα ή πιάσιμο.
Τέλος, βοηθάει στην επικοινωνία των ανθρώπων…

Καλύτερα να πίνεται κρύα και σε κρύα ρακοπότηρα από την κατάψυξη
Οι συνιστώμενες δόσεις αλκοόλ είναι για τις γυναίκες μέχρι 20 γρ. και για τους άνδρες μέχρι 32 γρ αλκοόλη την ημέρα. Αυτό μεταφράζεται σε 75 ml οινοπνευματώδους ποτού 40% την ημέρα.
Βέβαια αυτό ισχύει για όλους εκείνους που δεν πάσχουν από επιληψία, παγκρεατική νόσο ή ηπατοπάθεια.

Γιατί κάνουμε μνημόσυνα;

Τα μνημόσυνα είναι πανάρχαιο έθιμο. Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο τελούνταν μνημόσυνα καλούμενα «Νεκύσια» με προσφορές οίνου, ελαίου, αρωμάτων και με θυσία κόκορα ή κότας, χρώματος όμως κατά κανόνα μαύρου.
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως με δεήσεις, θυσίες και προσφορές ήταν δυνατόν να πετύχουν την συγνώμη των Θεών για τα αμαρτήματα των νεκρών.
Στις μέρες μας η παράδοση της Εκκλησίας μας έχει τα «κόλλυβα», ένα γλύκισμα με κύρια συστατικά βρασμένο σιτάρι, σταφίδες και άλλα «ηδύσματα» καθώς και ζάχαρη. Κόλλυβα δε μοιράζονται στο τρισάγιο.Όταν λοιπόν τρώμε κόλλυβα υπάρχει ένας συμβολισμός. Το σιτάρι συμβολίζει το θάνατο, την ταφή και την ανάσταση των σωμάτων. Ο νεκρός θα διαλυθεί «εις τα εξ ων συνετέθη» και θα αναστηθεί πάλι με τη δύναμη του Θεού, κατά την κοινή Ανάσταση, με άφθαρτο πλέον σώμα σαν το σιτάρι.
Το θρησκευτικό μνημόσυνο έχει δύο μορφές. Είτε ψάλλεται τρισάγιο στον τάφο του νεκρού είτε ψάλλεται επιμνημόσυνη δέηση στην εκκλησία μετά τη λειτουργία.
Τα «τριήμερα» που κάνουμε μετά το θάνατο του ανθρώπου μας, τελούνται κατά τον τύπο της Αγίας Τριάδας και δια τον τριη-μέρως εγερθέντα Χριστό, τον οποίο παρακαλούμε να αναπαύσει τον κοιμηθέντα μετά δικαίων. 
Τα εννιάμερα μνημόσυνα τελούνται επειδή στις εννέα ημέρες αρχίζει να διαλύεται ο κοιμηθείς «εις τα εξ ών συνετέθη» και παρακαλούμε τον Θεό να τον συγκαταριθμήσει με τα εννέα άυλα τάγματα των Αγγέλων. 
Τα σαραντάμερα ή τεσσαρακονθήμερα τελούνται επειδή την τεσσαρακοστή ημέρα λαμβάνεται η απόφαση για τον κοιμηθέντα και απέρχεται όπου κρίνει ο φιλάνθρωπος Θεός (εκ δεξιών ή εξ αριστερών) ανάλογα με τη ζωή του.

Με αυτά υποβάλουμε αίτηση χάριτος για τους κεκοιμημένους μας στον δίκαιο Κριτή, επειδή ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και η τελική κρίση ακόμη δεν έγινε 
Συγκεκριμένα τους κεκοιμημένους μας τους βοηθάμε· 
Πρώτον με προσευχές· (α) με την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ ανάπαυσε τον ή τους δούλους σου…, (β) με το πρόσφορο -έτοιμο ή ζυμωτό- που το πάμε στον ναό με τα ονόματα των ζώντων και κεκοιμημένων (γ) με τα κόλλυβα –τα τρισάγια ή τα μνημόσυνα .
Δεύτερον τους βοηθάμε με ελεημοσύνες· προς τον συνανθρωπο . «Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά κ.τ.λ. που τους πηγαίνουμε, έτσι τους νεκρούς τους ανακουφίζουμε με τις προσευχές και τις ελεημοσύνες που κάνουμε για την ψυχή τους» (Γέροντας Παΐσιος)

«Τα καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους μας είναι η προσεκτική ζωή μας, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας… εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενεάς μας» (Γέροντας Παΐσιο.) 
Τα μνημόσυνα τελούνται κανονικά την ημέρα του Σαββάτου που είναι ημέρα των κεκοιμημένων, ενώ τις καθημερινές τελούνται τρισάγια. Τις Κυριακές, κανονικά, δεν τελούνται μνημόσυνα επειδή είναι ημέρα αναστάσεως.

Πανηγυρικά κόλλυβα:


Εκτός όμως από τα μνημόσυνα και τα συνημμένα με αυτά κόλλυβα υπέρ των κεκοιμημένων, υπάρχουν και τα πανηγυρικά κόλλυβα, που προσφέρονται στους ναούς προς τιμήν των εορταζομένων μεγάλων συνήθως αγίων. (Κόλλυβα αγίων δεν προσφέρουμε για τον Χριστό, τους Αρχαγγέλους και τον Προφήτη Ηλία). 
Ο ΘΕΟΣ ΑΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΕΛΕΗΣΕΙ ΕΜΑΣ !!!!


Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της;

Αυτές είναι τρεις βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι. Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ.
Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό.
Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. Λίγες μέρες μετά, ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειές τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής.
Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του αγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα όμορφο κορίτσι.
Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει βασίλισσα, κυρία αλλά και ελπίδα.
Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
Η Παναγία έζησε 12 χρόνια στο Ναό, στα Άγια των Αγίων. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.
Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.
Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και πατέρας τριών παιδιών.
Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το θεϊκό σχέδιο.
Στη Ναζαρέτ όπου ζούσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου». Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία αποδέχτηκε με χαρά.
Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης.
Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής.
Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η μητέρα του Ιησού Χριστού, Μαρία (η .ι Παναγία), πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ που την συνοδευε από τα τρία της χρόνια , δίνοντάς της μεγάλη χαρά, αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της. , Τρεις ημέρες προτού συμβεί, άρχισε να προετοιμάζεται κατάλληλα. Προσεύχεται στο όρος των Ελαιών και δίνει τα υπάρχοντά της σε δύο γειτόνισσές της χήρες. Επειδή κατά την ημέρα της Κοίμησής της δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, καθώς κήρυτταν «απανταχού γης», μία νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της 
Η Κοίμηση της Θεοτόκου συνέβη στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη, στο οποίο διέμενε η μητέρα του Θεανθρώπου. Αφού της έκλεισαν τα μάτια, οι Απόστολοι μετέφεραν το νεκροκρέβατό της στον κήπο της Γεθσημανής, όπου και την έθαψαν. Κατά τη μεταφορά του λειψάνου της, φανατικοί Ιουδαίοι αποπειράθηκαν να ανατρέψουν το νεκροκρέβατό της, αλλά τυφλώθηκαν. Μόνο ένας από αυτού κατόρθωσε να το ακουμπήσει, αλλά μια αόρατη ρομφαία του έκοψε τα χέρια.

Η ιστορία της Τιμίας Ζώνης
Ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς.
Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό.
Εκείνη του χάρισε την ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους.
Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα έλειπε.

Η ηλικία της Παναγίας
Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών. Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια. Τρεις μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό.
Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ’ την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή.
Ήταν 59 ετών.